غدیر؛ هنگامه ولی شناسی برای ولی مداری

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی؛ حجت‌الاسلام محمد باقر ولدان به مناسبت آغاز دهه امامت و ولایت پیامی صادر کرد.

متن پیام به شرح زیر است:

هر سال که این روزها می‌رسد، ما شیعیان غدیر را جشن می‌گیریم. چراغانی می‌کنیم، غذا می‌دهیم، شعر می‌خوانیم. همه اینها خوب و مبارک است. اما گاهی یک سؤال در ذهن تکرار می‌شود: آیا از غدیر جز یک مناسبت شاد، چیز دیگری هم فهمیده‌ایم؟

اتفاقی که در روز ۱۸ ذی‌الحجه در غدیر خم افتاد، فقط معرفی یک شخص به عنوان جانشین پیامبر نبود. اگر فقط همین بود، می‌شد با یک جمله از کنارش گذشت. اما پیامبر خدا در آن ظهر گرم، بیش از صد هزار نفر را نگه داشت، خطبه خواند، بیعت گرفت و بعد از آن، آیه «الیوم اکملت لکم دینکم» نازل شد. یعنی بدون این حادثه، دین ناقص بود. این یعنی «ولایت» نه یک عنوان تشریفاتی، که ستون اصلی ساختمان دین است.

اما بخش مهم‌تر ماجرا، چیزی است که بعد از رحلت پیامبر اتفاق افتاد. همان امیرالمؤمنینی که در خیبر در را از جا کند، همانی که در بدر و احد و خندق چون کوه ایستاد، بعد از پیامبر تنها ماند. نه شمشیرش کند شده بود، نه شجاعتش کم. هیچ چیزش تغییر نکرده بود. فقط یک چیز عوض شده بود: امت دیگر آن امت نبود. کسانی که در غدیر با دست خود بیعت کرده بودند، یکی یکی فراموش کردند، کنار کشیدند، یا به صف باطل پیوستند.

علی (ع) سال‌ها بعد، وقتی می‌دید همان کسانی که دم از اسلام می‌زنند، پشت سر معاویه راه افتاده‌اند، ناامیدانه فریاد زد: «ای مردنمایان بی‌اراده!» این فریاد، فریاد یک امام بی‌لشکر بود. فریاد کسی که حرف حق داشت، اما راویانش کم بودند.

حضرت زهرا (س) هم در کوچه‌های مدینه برای یک «حق شخصی» کوچه به کوچه نرفت. قضیه فدک فقط یک ملک نبود. او می‌خواست به امت بفهماند که اگر امام زمین بماند، اگر کسی پشت سرش نایستد، مسیر تاریخ عوض می‌شود. و شد. قرن‌ها طول کشید تا جامعه شیعه بفهمد که «امام مانند کعبه است؛ مردم باید به سوی او بروند، نه او به سوی مردم». این حدیث، خلاصه همه غم‌های تاریخ تشیع است.

حالا برسیم به امروز. ما در کشوری زندگی می‌کنیم که شاید برای نخستین بار پس از صدر اسلام، مردمش فهمیدند «پای کار امام ایستادن» یعنی چه. امام خمینی به صراحت گفت که ملت ایران از مردم حجاز در عهد رسول خدا و مردم کوفه در عهد امیرالمؤمنین بهتر است. این حرف بی حساب نیست. یک مقایسه تاریخی بود. یک ارزیابی واقعی از یک ملت که در سخت‌ترین شرایط، امامش را تنها نگذاشت.

جنگ هشت ساله آزمون سختی بود. یک طرف صدام با همه تجهیزات شرق و غرب، طرف دیگر نوجوانانی که با سینه بی‌سلاح به مین می‌زدند. چرا؟ چون به آنها گفته بودند امام تنهاست. و فهمیده بودند که اگر امام تنها بماند، این بار نوبت به کربلای خودشان می‌رسد. مادرانی که چهار، پنج پسرشان را یکی پس از دیگری به جبهه فرستادند، بی‌جهت نبود. این یک «تربیت ولایی» بود. ثمره مساجد، هیئت‌ها، روضه‌ها و منبرهایی که نسل به نسل تکرار کردند: «امام تنها نماند.»

آن تربیت امروز هم کار خودش را می‌کند. تحریم، تهدید، جنگ روانی، ترور دانشمندان، آشوب‌های خیابانی – هیچکدام نتوانسته این مردم را از پای درآورد. چون این مردم فهمیده‌اند که اگر امروز از ولی فقیه خود حمایت نکنند، همان اتفاقی می‌افتد که بعد از غدیر افتاد. امام تنها می‌ماند و تاریخ را کسانی می‌نویسند که نه دین دارند نه غیرت.

حمایت از رهبری فقط یک شعار سیاسی نیست. معنایش این است: وقتی می‌گویند «اقتصاد مقاومتی»، پای کار باشیم. وقتی می‌گویند «جهاد تبیین»، تمام قد به صحنه بیاییم روشنگری کنیم و شبهات را بی‌جواب نگذاریم. وقتی می‌گویند «حضور در صحنه»، بی‌تفاوت ننشینیم. حمایت از ولی فقیه یعنی ما همان امتی نباشیم که علی (ع) از دستشان نفرین کرد. یعنی بفهمیم که اگر امام را تنها بگذاریم، هیچ سلاحی دیگر کارگر نیست.

این روزها خوب است یک بار این سؤال را از خودمان بپرسیم: اگر امروز علی (ع) در میان ما بود و همان حرف‌های همیشه را می‌زد، چه کسی کنارش می‌ایستاد؟ ما جزء کدام دسته بودیم؟ همان جمعیتی که در کوفه برای گرفتن حقوق عقب‌افتاده خودشان شعار دادند و وقتی سختی کشیدند، تنها رهایش کردند؟ یا آن عده کم که تا پای جان ماندند؟

تجربه نشان داده که هر جا امت پشت سر امامش ایستاده، تاریخ به نفع جبهه حق تمام شده. و هر جا امام تنها مانده، حق به غربت رفته و باطل بر سرنوشت مردم نشسته است. امروز، سربازان گمنام امام زمان (عج) در سنگرهای مختلف – از پایگاه‌های نظامی تا کارگاه‌های تولیدی، از بیمارستان‌ها تا مدارس – مشغول نوشتن نسخه دیگری از تاریخ هستند. نسخه‌ای که در آن امام تنها نمی‌ماند.

غدیر فقط یک رویداد تاریخی نیست. یک جاده است. یک انتخاب. یک تکرارشونده در طول تاریخ. ما در این دهه، با شرکت در جشن‌های ولایت، در واقع داریم به خودمان یادآوری می‌کنیم که هنوز هم می‌شود انتخاب درست کرد. هنوز هم می‌شود در کنار ولی‌الله ایستاد. هنوز هم می‌شود تاریخ را عوض کرد.

به امید روزی که همه امت، آنچنان پای کار باشند که دیگر هیچ امامی در طول تاریخ،بی یار و یاور نماند.